Digitale schoolboeken voor beperkingen in schriftelijke communicatie | Eureka ADIBib

Digitale schoolboeken: een nieuwe kans voor kinderen met ernstige lees- en/of schrijfproblemen.

Zo ziet elke zin eruit voor iemand met ernstige dyslexie:

Dev os, qedeer en het beir qatmen sheet.

In petijb qat beqeiren nog konbendraten, waren ze pe deste vreinqen. Pas later is bat veranqerb. Oq een pag stuurben ze qe vos naar het dalies van pe leeuw om hem te vragen een onberkoning te penoemen. Toen de vos het qalies verleit, stonb pe deer hem op te wachten.

Ruim 40.000 leerlingen in het Vlaamse basis en secundair onderwijs kampen met ernstige lees- en/of schrijfproblemen: dyslexie, dyspraxie of andere beperkingen in de schriftelijke communicatie. Gelukkig is er nu het ADIBib-project. Dat geeft deze kinderen en jongeren de kans om onderwijs te volgen dat past bij hun capaciteiten. Een Europees unicum.

ADIBib: gratis aangepaste digitale bibliotheek voor kinderen met een beperking in de schriftelijke communicatie

‘Een laptop is perfect te vergelijken met een bril. Een bril mag je altijd gebruiken, ook op een toets of tijdens een dictee. Vaak stoot je op jaloersheid als je een laptop moet gebruiken. Dit vind ik het meest hatelijke, men wordt toch ook niet jaloers op mensen met een bril.’
Ruben (16 jaar)

‘School was een ramp voor Tessa. Ze weende elke avond en noemde zichzelf ‘een stommerik’. Die rottige letters b en d en m en n kon ze niet onthouden.’ ‘Mama, wat is dat, de straat van een kat?’
Karlien (mama van Tessa) en Tessa (7 jaar)

‘In het eerste studiejaar liep het al helemaal mis met Eefje. Ze werkte zich kapot en oefende elke avond uren aan een stuk haar woordjes. Maar altijd mislukte het in de klas. Op een avond zei ze: ‘Mama, papa, ik wil dood zijn.’ Als ouder ga je daar kapot van. Nu werkt ze met ADIBoeken en een laptop. Ze voelt dat ze nu wel mee kan.’
Bert, papa van Eefje (13 jaar)

‘Lezen is moeilijk. De rest van de klas is al klaar als ik nog maar enkele zinnen ver ben met mijn WO. Het is niet eerlijk! Dan voel ik me dom. Als mijn computer de tekst voorleest, kan ik wel volgen.’
Milan (10)

‘Voor onze kinderen is ADIBib vooral een grote stap naar zelfstandigheid. Ik kan terug meer gewoon mama zijn in plaats van schoolwerkbegeleider voor 3 dyslectische kinderen.’
Ria, mama van Zoë (15), Nika (13) & Nils (9)

Ik vind mijn dyslexie geen ziekte, en ik kan er niet van ‘genezen’. Er bestaat geen wondermiddel tegen. Maar ADIBoeken helpen wél om meer gewoon zoals de rest te zijn.
Lotje (11 jaar)